Przychodzą takie dni, kiedy sen bywa niespokojny, myśli ponure, humor taki jakiś w nie sosie, nie mówiąc już o stosunku miedzyludzkim, który jest bliski zeru. Deszcz staje się pretekstem do łez, motywacja uciekła wraz z poczuciem własnej wartości i nie pozostaje mi nic innego jak leżenie na łóżku (bądź podłodze, jak ktoś woli), gapiąc się w sufit, myśląc o tym co jeszcze może pogorszyć mój zepsuty, jak skisłe mleko humor.
Ach, ta jesienna, wisząca nad nami aura. Tutaj nawet miłość nie rozświetla mi drogi. Znów potykam się o własne nogi. (Ten rym nie był przemyślany.) Dokąd jeszcze podążę myślami? A już wiem. Pomyślę sobie o tym, że niczego w życiu nie osiągnę, bo nikt nie będzie tracił czasu na kogoś takiego jak ja. Pomyślę sobie, że znów jestem biedna, jak mysz kościelna i nie stać mnie na to, żeby kupić sobie cieplejsze buty. Zahaczę jeszcze o dziwne spekulacje na temat mojego związku z Sz. oraz o tym, że nie wytrzymuje już w tym domu i tak oto mamy gotową mieszankę Panny V. którą nazwała: Bezceremonialne trucie humoru pesymistyczną juchą i skażonym optymizmem. Bo Panna V., och jak wspaniale się dołuje, uwielbia wprawić się w samodestrukcje, użalając się nad sobą.
Najwyraźniej brakuje jej zdrowia, cukru i porządnego uścisku (choć i psychiczny wpierdol za to co wygaduje też by się przydał...)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz