Nie lubię wciskanych prosto w oczy kłamstw, które są spowodowane czystym egoizmem. Nie lubię, jak ktoś wzbogaca się moim kosztem. Kiedy perfidnie wykorzystuję moją naiwność. Wiele wydarzeń w moim życiu powinno nauczyć mnie, że trzeba mieć dystans do innych ludzi, jednak ja nadal wierzę w brednie, które ktoś do mnie mówi. Ten kto to wykorzystuje, ten kto pastwi się jak sęp na czyjeś słabostce, jest pozbawiony honoru. Bo przecież kto z honorem wbija komuś nóż w plecy?
Tacy jak ja mają trudne życie. Wiecznie przekonani, że ci co nas otaczają to ludzie godni zaufania. Prawdą jest to, że sprawdzić to można tylko po upływie czasu, a właśnie wtedy prawda boli najbardziej. Choć wolę najgorszą prawdę niż dobre kłamstwo. Tak, zastanawiam się nad tym ile prawdy siedzi w nas samych. Jak bardzo ludzie oszukują nie tylko innych, ale także i samego siebie, by choć przez chwilę się zadowolić. Ile odpadków potrafi wyrzucić człowiek na twarz innego?
Czy kiedykolwiek żyłam z kimś, jak pasożyt, karmiąc się czyjąś łatwowiernością...?
Cóż... Jak mawia mój tata: Nie czyń drugiemu co tobie nie miłe.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz