Umieram.
Znów zatracam się w przyszłości, nie żyjąc teraźniejszością. Myślę tylko o tym, jak wspaniale by było ułożyć sobie w końcu z kimś życie. Jakże bym chciała by Sz. był tym jedynym, by był na zawsze.
To chyba chore, że myślę o tym teraz, jak przecież jesteśmy ze sobą tak krótko. Jest w tym coś, co sprawia że chcę z nim zamieszkać, budzić się i zasypiać przy nim, jeść z nim obiady, oglądać filmy, chodzić na zakupy. Chcę dzielić z nim swoją codzienność. Do cholery, nigdy nie miałam doła, z powodu braku kontaktu z drugim człowiekiem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz