Dwa ciasta upieczone, pozostało jeszcze jedno i nie mam kompletnie ochoty na to, aby się za to zabrać, choć zawsze uwielbiam piec ciasta, ciasteczka i inne pyszności. No cóż, nie zawsze ma się dobry humor...
Przypomniałam sobie dzisiaj, jak wyglądały dawniej u mnie takie świąteczne okazję, kiedy cała rodzina spotykała się w jednym domu, dorośli siedzieli przy kawce, ciasteczku, a dzieci szalały wszędzie gdzie tylko się dało. Zazwyczaj spotykaliśmy się u babci, wszyscy byliśmy razem. Nawet wujek z ciocią, którzy mieszkali spory kawałek od nas. Każdy członek mojej rodziny doskonale wie, że rodzina jest najważniejsza i nigdy nie pozwolili mi myśleć, że jest inaczej. Nikt z nas nie jest idealny, każdy ma jakieś wady, popełnia wiele błędów, wyrządza komuś krzywdę, lecz żaden z nas nie odwróci się plecami, choćby nie wiem co.
To jest najpiękniejsze i to utrzymuję mnie w przekonaniu, że jeśli dzieję się coś złego, zawsze mogę polegać na swoich bliskich. Taką rodzinną więź powinno się pielęgnować niezależnie od tego czy zostanie się wyśmianym czy niezrozumianym przez osoby z zewnątrz.
No dobra, ale koniec ględzenia jak jakaś siedemdziesięciolatka. Nic na to co prawda nie poradzę, że zostałam tak wychowana, iż to są moje priorytety. Nie oznacza to jednak, że nigdy nie myślałam nad tym, aby taki czas, jak święta spędzić w zupełnie innym gronie. Oczywiście, że tak czy inaczej sprawiłoby mi to niesamowitą radość. I gdybym tylko mogła oderwać się na moment od świątecznych wypieków, pójść w pięć minut do tego, kogo kocham, mając tą świadomość, że nie muszę toczyć się busem, żeby spędzić z nim czas i zawsze mogłabym szybko wrócić do swoich obowiązków, już dawno by mnie nie było w domu.
Niestety tak już w życiu bywa, że starając się znaleźć czas, aby spędzić go choć przez chwilę z osobą, którą się kocha, owa osoba potrafi powiedzieć, że to jest bez sensu... I krzyżyk na drogę mości pani, bo ktoś ma w dupie twoje starania, choć wcześniej ten ktoś narzekał na to, iż się nie starasz... Jestem hipokrytką i nie powinnam krytykować innych, ale no kurwa... Jeśli komuś zależy na tym, żeby się widywać, nie marudzi, że widzi się z ukochaną mu osobą tylko przez pół dnia... Jestem ciekawa tylko jednego, co szkodzi takiej osobie, że ktoś do niego przyjedzie z jakieś wioski oddalonej o 25km, poświęci swój czas i pieniądze na przejazd, a później wróci do domu po południu.
Ale nie, nie, nie! To ja jestem ta zła oczywiście. Głupia ja, przecież to jest nieopłacalne! Co z tego, że chciałam zobaczyć się z R.?
Że za nim tęskniłam?
Co kurwa z tego?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz