Dziś rano dopadła mnie choroba, zwana niemocą. W końcu jest jesień, a ja w tym okresie jestem bardzo podatna na melancholię... W takie dni najbardziej chciałabym siedzieć zawinięta w koc z kubkiem herbaty, kawy albo czekolady, oglądać seriale i mieć wszystko gdzieś. Jakbym mieszkała sama w okresie jesienno-zimowym, po pracy, czy szkole, kazdy mój dzień by tak wygądał.
No ale tak nostalgicznie nie ma. I na obecny moment nie będzie. Bo nie mieszkam sama. Och, i znów zakradły się tutaj moje myśli o mieszkaniu z E. ...
Mielibyśmy zapewne jeden dzień w miesiącu, w którym nie wychodzilibyśmy z łóżka. Do niczego byśmy się nie zmuszali. To byłby taki tylko nasz, cały, wspólny dzień...
Może by ktoś wtedy powiedział: W was to w ogóle nie ma życia... Zamiast wyjść z domu, wyszaleć się, to wy siedzicie w łóżku cały dzień!
A ileż w tym byłoby śmiechu, kiedy spoglądając na siebie, uważalibyśmy wspólnie, że ten czas nie spędzaliśmy tylko na oglądaniu seriali i jedzeniu i że spożytkowaliśmy go dość... aktywnie...
W każdym razie! (Musiałam krzyknąć, żeby otrząsnąć się z tego snu) Jest ze mną teraz o wiele lepiej, bo się z nim spotkałam i gdy mnie wyściskał dodał mi energii. Poza tym jutro do mnie przyjedzie (w końcu!) I będę mogła znów spędzić z nim nieco czasu. A następnego dnia... pojechać razem z nim do pracy...
Cieszę się, że jest ze mną ktoś taki wspaniały jak on!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz