Czas na rozstanie

To już koniec. 

Nasz związek uległ destrukcji. Maj to naprawdę pechowy miesiąc w moim przypadku. Prócz tego, o czym wspominałam wcześniej. 

I nareszcie mogę przyznać się, że nie byłam szczęśliwa w takim związku. W którym czułam się odtrącona, chociaż on twierdzi, że robił wszystko, by było dobrze.

Ale nie słuchał mnie, zachowywał się dziecinnie, był bezczelny i arogancki. Krytykował mnie, planował naszą przyszłość, która była budowana na ruinach. 

Od samego początku wszyscy mówili mi, żebym się zastanowiła nad nim. Ja pomimo jego wad pokochałam go całego. I nie poddawałam się, kiedy on chciał zerwać. Trzymałam się go uparcie, mówiąc że powinniśmy to przetrwać i starałam się o tym nie myśleć, ale później było coraz gorzej. 

Moje uczucia były dla niego czymś niewidocznym. Nie usłyszałam od niego szczerego przepraszam. Nie dziękował praktycznie za nic, tak jakby mu się to wszystko co dla niego robiłam należało. Nie doceniał mnie. Widział tylko moje wady.

Obwiniał mnie o wszystko. 

O to, że go zostawiłam bez podania przyczyny, wiec na pewno go zdradziłam, albo zależało mi tylko na kasie.

Cholernie mi przykro, że nie potrafił dostrzec tego, że swoim zachowaniem ciągle mnie ranił i zamiast odpuścić, on dalej mnie obrażał. Obrażał moich bliskich. Tak jakbym była obcą osobą, którą może gardzić i mieć w poważaniu jej uczucia. Tak jakby to wszystko co nas łączyło było wielkim kłamstwem.

Kiedy przestałam go kochać?  

Nie przestałam. Ale czułam się okropnie przez niego, dlatego nie mogłam pozwolić na to, by to dłużej trwało. 

Prawdziwy mężczyzna po czymś takim wziął by sobie to do serca, starał się poprawić i nie pozwoliłby na to, by kobieta przez niego płakała. 

S.... 

On woli kopać leżącego.

Powiedzieć, że to ona jest nienormalna i że ona jest wszystkiemu winna. Zero empatii.

Czysta pogarda.

Poczułam ogromną ulgę. Uwolniłam się od niego na dobre i w końcu mogę odzyskać... siebie.