Nie powiem, że to ten jedyny. Że nigdy czegoś takiego nie czułam, bo wyjdzie na to, że mam tak z każdym, a i tak okazuje się, że mężczyzna, z którym chciałam ułożyć sobie życie jest idiotą.
Nie będę wymyślać teraz historii na temat tego, że to przeznaczenie nas połączyło, choć rzeczywiście wiele nas ze sobą łączy.
Mogłabym napomnieć, że jest pierwszą osobą, która nakłoniła mnie do rzucenia fajek. Bez żadnych kłamstw. Czysta obietnica, którą chciał zerwać, bo nie mógł patrzeć na to, jak się wiję z nikotynowego głodu. Oczywiście odmówiłam mu i dalej czekam, aż ten głód minie.
Mogłabym pisać o tym, jaki wspaniały był dzisiejszy dzień, kiedy mogłam go objąć i z nim porozmawiać, ale na co mi takie wydziwianie, skoro jeszcze nic ze sobą nie ustaliliśmy.
Ciągle nie odkryliśmy wszystkich kart.
Nadal gramy w tą intrygującą grę.
Jeśli wygram, na pewno o tym napiszę.
Ale póki co... zgłębiam się w myśleniu o E...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz