Mój pokój to moja oaza spokoju. Słychać tutaj przejeżdżające samochody, kiedy okno jest otwarte, śpiew ptaków i szum wiatru. A i pociągi dobrze słychać, choć te przejeżdżają nieskromnie, trąbiąc syrenami, ostrzegając tym samym innych, że zbliżają się do przejścia kolejowego lub stacji. A kiedy okno i drzwi balkonowe są zamknięte, przez rury słychać lejącą się wodę, jak ktoś myję na dole naczynia, albo pralka ciągnie przez węża wodę do bębna.
Mój pokój, jak widać to może nie najcichsze miejsce, ale za to jest mój. To tutaj przychodzę, kiedy jest mi smutno, to tutaj się kładę, kiedy źle się czuję. Tutaj zasypiam i się budzę. Tutaj szykuję się do wyjścia i tańczę ile sił, bo nikt nie patrzy. Tylko tutaj mogę słuchać muzyki, którą lubię i wygłupiać się do niej. Nikt mi nie narzuca co mam w nim robić. Jak posprzątam będzie ładnie, jak nie sprzątnę, będę siedzieć w syfie i kto mi tego zabroni? Dlatego to miejsce jest tak wspaniałe. Lubię swoje meble, swoje rzeczy.
Mój pokój to moja oaza spokoju, ale także i więzienie. To w nim, kiedy z niego się nie ruszę, trzyma mnie niewidzialna klatka uformowana z wyobraźni i myśli. To tutaj tworzą się pomysły, inspiracje i moja twórczość. To tutaj nie mogę oderwać się od rzeczy i myśli, które podsycają mój głód wyobraźni. To tutaj tracę chęć na rzeczywistość, a jednocześnie odzyskuję tutaj świadomość.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz