Ach te nałogi...

Zerwałam z paleniem! A może raczej zrywam. 

Cóż... Nie mówię, że nie będę już w ogóle palić, gdyż byłabym niesłowna, ale zauważyłam kilka ciekawych rzeczy w tym wszystkim. 

Kiedy spontaniczna decyzja o rzuceniu palenia przez mojego ukochanego dotarła do mojej świadomości, postanowiłam, że ja też z tego zrezygnuję, ze względu na to, iż we dwoje raźniej, a i tak planowaliśmy to zrobić. Ale, kiedy rzeczywiście odmówiłam palenia fajek, zaczynało rosnąć we mnie zaprzeczenie. Jakoby nie jestem uzależniona i mogę normalnie rzucić od tak, nie robiąc z tego dramatu, ale na razie po prostu lubię to robić i nadal będę. Drugi etap pojawił się pod koniec dnia. Wyrosła we mnie ogromna niechęć do mojej podjętej decyzji. Czułam się tak, jakbym podjęła ją zbyt pochopnie, bo w gruncie rzeczy nadal nie odrzuciło mnie od fajek i chciałam to robić nadal. Nie sądziłam, że taka rzecz, jak rzucanie palenia, dzięki swojej własnej woli, może przyczynić się do takiego dramatyzowania. Na przemian byłam wkurzona, smutna, sfrustrowana i wesoła. Niczym Krwawa Merry, która przyszła z niezapowiedzianą wizytą. Tak jakby głód nikotynowy wstrząsał moim ciałem na lewo i prawo, żeby tylko otrzymał należący się po ciężkim dniu buch papierosowego ścierwa. 

Trzecia faza, nazwałabym ją fazą tęsknoty. Podam to na przykładzie słodyczy, bo na dobrą sprawę to mój największy z nałogów, choć i tak nieźle (tak mi się wydaję...) to kontroluje. Nie wyobrażam sobie mojego dalszego życia, gdybym odmówiła sobie jedzenia słodkości. Wiem, że można się oduczyć i że jakbym musiała, to nie miałabym wyjścia, ale na obecny moment... Jakbym miała kompletnie nie wziąć do ust czekolady, kawałka ciasta, wyśmienitych deserów, ulubionych ciasteczek, jakbym nie miała już ani razu wypić gorącej czekolady z bitą śmietaną w naszej ulubionej kawiarni... Aż powiało brakiem sensu istnienia... Teraz mam tak z "cygarami". Nie mogę sobie wyobrazić tego, że za tydzień, czy dwa, ja nie wezmę do ust porządnego bucha Ice Blasta. Że nie wyjdę z pracy i nie zapalę. Wyjdę na miasto z moim ukochanym i nie zapalę. Nie usiądziemy na ławce i nie powiemy sobie: Namówił/a? No i namówił/a. Nie będziemy w środku nocy wychodzić na balkon sobie zapalić. 

Zastanawiam się właściwie przed czym będę odczuwać tęsknotę... Za nikotyną, czy za chwilą, jaka jej towarzyszyła?

To... trochę smutne, że patrzę na to w ten sposób. Tylko, że większość wspomnień jest związanych właśnie z E.  i z namawianiem się wraz z nim. Dlatego jest mi to tak ciężko przyswoić. Staram się dlatego wyprzeć tą myśl, to wspomnienie, jakby papierosy w ogóle nie istniały, albo jakbym nigdy nie paliła. To dość ciężkie, by zmienić swoje przyzwyczajenia, ale wiem, że postępujemy słusznie. 

Z drugiej strony, mieliśmy rzucić z początkiem maja, ale wyszło inaczej. Mogłam palić jeszcze sama, ale wtedy to już nie miałoby żadnego sensu, mając na myśli to, co pisałam powyżej... Palenie samej nie przynosiłoby mi tego... stanu rzeczy. Czułabym się jeszcze gorzej. Przynajmniej tak mi się wydaję.
Zobaczcie, jak ten nałóg więzi człowieka. Łączy się ze wspomnieniami i kiedy próbujesz rzucać, wszystkie te dobre chwilę, przypominają to, jak bardzo chcę ci się jarać! Straszny akt zniewolenia.

Póki co leci drugi dzień. Mam za sobą wkurw z pracy, kryzys popołudniowy, (wcześniej wracałam do domu, zjadłam obiad i poszłam zapalić teraz tego nie robię...) i wieczorowy właśnie się zaczyna. Dlatego wylewam swoje myśli o paleniu, żeby tylko mieć zajęte ręce poprzez pisanie tych wszystkich słów. Im więcej, im bardziej skomplikowane tym lepiej. Ale niestety temat się wyczerpał, więc muszę się pożegnać, bo nie mogę robić z siebie osoby, która leje wodę. Chociaż zresztą tylko nieliczni to czytają, więc co mi tam...

To...

Co u Was słychać...? Jak życie... i w ogóle... jak tam w pracy leci...? 

Czytanie o paleniu sprawiło, że zachciało Wam się palić? Idziecie sobie zapalić? O nie, nie, nie! Ja nie palę, dziękuję...