Przerażacze

Jak to by zacząć? Cóż... Ciężko powiedzieć. Myślałam nad tym od samego rana. Ponura aura nie pokrzepia. Staje się coraz bardziej przytłaczająca. 

Gdzie się podziała moja optymistyczna ramka rzeczywistego świata?  Ulotniła się wraz z Joy of Live. Dziewczyny w moim wieku myślą nad przyszłością, nad karierą, nauką albo i nawet nad szaleństwem codzienności, a ja... agh! Znów się użalam nad sobą.   Tylko że prawda jest taka, iż mamy w rodzinie problemy finansowe. Przez to, wszystko co mnie cieszyło teraz nie ma wartości, ponieważ jest zbyt wiele rzeczy, które potrzebujemy, a ciężko będzie znaleźć na to pieniądze. Dobija mnie myśl o tym, że nie mogę znaleźć pracy, którą chcę znaleźć, a nie przymusowe stanie na kasie. 

Dobija mnie fakt, że chciałabym spędzić czas z S. ale nic nie sprawia mi teraz satysfakcji, bo nie mogę nawet za siebie zapłacić. Oczywiście kocham spędzać z nim czas, ale teraz jestem bardziej rozdrażniona wszystkim i najlepszym rozwiązaniem jest sprzątanie i pieczenie ciasta.

 Sądzę, że ciężko to wytłumaczyć... 

Jestem przerażona dorosłością.