Jednoślad

Możesz śmiało teraz marzyć. Możesz być tam, gdzie tylko chcesz. Gdzie teraz jesteś?

Stoimy na środku jakiegoś pustkowia, gdzie ciągnie się prosta droga. Zatrzymaliśmy się na poboczu by zamienić się miejscami. Tak długa podróż może być męcząca, a my korzystamy z tego, że mamy obydwoje prawko kategorii A. Rozciąga swoje nogi i ręce, a ja spoglądam w górę. Coś niesamowitego. Pełne, gwieździste niebo, lśniący księżyc. Cisza. Wracam wzrokiem na niego. Przygląda mi się z uśmiechem. 

   No co? Pytam. 

   Nic. Odpowiada i podaje mi z torby butelkę wody. 

Milczymy. 

To nie tak, że nie mamy o czym rozmawiać, tyle że rozumiemy się bez słów. Czuję to samo co on, a on czuje to samo co ja. Nieustępliwe szczęście i wolność. 

A pomyśleć tylko, że to była tak bardzo spontaniczna decyzja. Spakowaliśmy swoje rzeczy i po prostu wyjechaliśmy, nie mówiąc nic nikomu pod osłoną nocy, taką jak teraz. Nazajutrz rozdzwoniły się nasze telefony. Gdzie jesteś? – powtrarzały się identyczne pytania – Kiedy wrócisz? Jak to na motorze? Jak to z nim\nią? Dlaczego nic nie powiedziałeś\aś? Wracaj do domu!
I tak nie mamy zamiaru wrócić w najbliższym czasie. Ciągnie nas za granice. Italia. Jeszcze sporo mamy do pokonania. Jesteśmy dopiero na Słowacji. Pozostało nam niecałe 1000 kilometrów do Verony.
Zakładam kask i poprawiam skórzane rękawiczki.
  Gotowy? mamroczę. 
  Zawsze, odpowiada z tym swoim zadziornym uśmiechem.
Siadam z przodu i czekam aż on usiądzie za mną. Czuję jego dłonie, które mnie obejmują. Coś mówił o tym, że to cholernie przyjemne uczucie mieć świadomość, że za Tobą ktoś jest. Uśmiecham się szeroko i pomimo tego, że jestem w kasku i odwrócona do niego tyłem, mam dziwne przeczucie, że on to wyczuwa, bo obejmuję mnie jeszcze mocniej. Ruszam z miejsca. Dodaję gazu i pędzimy przez pustą prostą drogę. Jazda jednak we dwójkę na dłuższą metę jest męczące, dlatego mój motocykl został wysłany do Austrii, gdzie czeka na mnie w mieście zwanym Graz. Co prawda nie uśmiechało mi się oddać moją szkarłatną piękność w obce ręce, ale już wcześniej zrodził się taki pomysł, że do połowy drogi pojedziemy na jednym jednośladzie.
Minęliśmy jakąś miejscowość, nie wiem ile godzin już jesteśmy bez postoju. Zaczyna świtać. Jesteśmy coraz dalej domu i coraz bliżej celu. Przyspieszam. Tego poczucia wolności, tego wspomnienia, nikt mi nie zabierze. Wspaniałe uczucie...