Wszystko leciało mi z rąk. Zawieszał się komputer, laptop, nawet telefon. Wszystko mnie drażni, wszystko smuci. A teraz nie widzę zbyt wyraźnie. Potrzebuję mocnego kopniaka w tyłek, ale także porządnego uścisku. Znalazłam upust emocji przy piosenkach Birdy i teraz nie mogę znaleźć chusteczki, żeby wysiąkać nos.
Chciałabym, żeby tak naprawdę, ale tak dogłębnie nic mnie nie obchodziło i nie interesowało. Chciałabym się nie przejmować niczym, zupełnie niczym! Mieć wyjebane! Ale to, że jednak coś mnie tam obchodzi daję mi powód do obwiniania siebie za swoje lenistwo. Tylko dlaczego do jasnej cholery nic z tym nie robię? Dlaczego tak płytko wierzę w swoje możliwości? Dlaczego tak szybko się poddaję...?
Nie chodziło mi szczerze powiedziawszy o to, ale po "rozmowie" z R. czuję się tragicznie.
I... samotnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz