Było już późno, jak spacerowałam po peronie słuchając Avicii, czekając na swój powrotny pociąg do domu. Było mi niezmiernie miło spędzić swoje urodziny w gronie ludzi, których bardzo lubię, a przede wszystkim z tym, którego kocham. Jechając w tym pociągu, zerkając w ciemności w poszukiwaniu swojego przystanku słuchałam Długopisów i ciągle nie mogłam wyjść z tego wspaniałego przeczucia, jakim jest miłość do miejsca zwanym P. Cz. Uwielbiam wieczorami siedzieć tam z tymi gamoniami, którzy traktują mnie jak "swoją". Za to w ten dzień nie było może fajerwerków, ale zastąpił je lecący przez okno korek od szampana, nie było może świeczek na torcie, ale i tak R. wykazał się kreatywnością i zastąpił je zapałkami (nie wnikając w szczegóły...) nie było kobiecych pogawędek, ale za to było popychanie się, dźganie i ostre dogryzania, które ani na moment nie zepsuły mi dobrego humoru. Z nimi jest inaczej. Nie obchodzi mnie to, czy inni mogą sobie pomyśleć, że się nie szanuję czy coś w tym rodzaju. Nie obrażam się, jak powiedzą coś obraźliwego na mój temat. I nie mam pojęcia dlaczego ich tak lubię, ale jestem im wdzięczna za to, że nie traktują mnie jak dziewczynę swojego przyjaciela, ale jak przyjaciółkę.
I jadąc tym pociągiem nie sądziłam, że jak wrócę do domu to padnę jak kłoda na łóżko ze łzami w oczach i z cholernym poczuciem winy. Moja kochana siostrzenica zrobiła dla mnie tyle pięknych rzeczy, które roztawiła na moim biurku. Podobno na mnie czekała. A ja tak bardzo chciałabym ją teraz uściskać za to co dla mnie przygotowała. Ubrała się w sukienkę i mówiła, że na mnie poczeka, żebym ją zobaczyła. Nie chciała się przebrać w pidżamę, twierdząc, że jeśli wrócę do domu, to ona się obudzi i się mi pokażę. Poszłam do jej pokoju. Spała w tej sukience. A mnie ogarnął ogromny smutek. Nawet teraz jak to piszę, pomimo bólu głowy, nie potrafię powstrzymać łez. Nie mam pojęcia dlaczego czuję się tak bardzo winna, choć nie zrobiłam niczego złego. Były moje urodziny, spędzałam je z ulubionym gronem osób i naprawdę było super. Ale to, że zawiodłam malutką czterolatkę jakoś kłuję mnie w serce.
Pomimo tego i tak ten dzień był dobrym dniem. Przynajmniej dla mnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz