Czuję smutek. Gdzieś tam wewnątrz mnie zbiera się wraz ze złością. Wszystkie negatywne uczucia, które tam jeszcze wpadają, zasłaniają mi szczęście. I już do końca nie jestem pewna, czy znajdzie się jakiś konkretny powód, dla którego miałabym się rozpłakać.
Położyłam się wcześniej spać, a nie mogłam wstać rano z łóżka. Wróciłam do domu i poszłam spać, bo czułam się naprawdę śpiąca. Nie zjadłam nawet obiadu, tak po prostu, położyłam się i zasnęłam. A przecież nie należę do osób, które drzemają popołudniu. Nie wiem co się dzieję. Nie wiem czemu mam zły humor i brak apetytu od dwóch dni.
Tęsknię za R.
A może to właśnie przez to mam spieprzony humor...?
Być może nie zobaczymy się w tym tygodniu. Mam wielką nadzieję, że jednak się tak nie stanie. Chcę z nim spędzić czas, chcę się do niego przytulić i porozmawiać. Mogłabym go słuchać godzinami. Moje łóżko wydaje się takie niewygodne i zimne od kiedy nie mogę mieć go obok siebie.
Tęsknię za jego głosem, uśmiechem, dotykiem...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz