– I tak nadal pozostajesz gówniarzem. – Śmieję się, ale w jego oczach nie widać krzty rozbawienia. Zastanawiam się czy aby nie za bardzo przesadzam z mówieniem tak do niego. Podchodzi do mnie wolnym, ale pewnym krokiem. Nigdy nie poczułam się tak bardzo mała i bezbronna. Matko ileż w tych oczach furii...
– Jak mnie nazwałaś? – Pyta z powagą, stojąc przy mnie.
Przełykam ślinę. Przez gardło nie chcę przejść mi żadne słowo, jednak z ust nie schodzi mi ten lubieżny uśmiech. Zazwyczaj, kiedy był tak blisko, kładł na moje ciało swoje dłonie, teraz trzymał je przy sobie i świdrował mnie tym swoim spojrzeniem. Serce zaczęło dudnić jak młotem o kowadło.
– A co, głuchy jesteś? – Pytam, kładąc dłoń na biodrze.
Przekręca w bok głowę.
– Jeszcze raz... możesz powtórzyć? – Prosi, ale w jego głosie to raczej brzmi jak ostrzerzenie.
– Nadal pozostajesz gówniarzem. – Szepnęłam, przybliżając usta do jego ucha, lecz gdy znów spojrzałam w jego oczy, niemiłosiernie miałam ochotę krzyczeć. Swoim ciałem popchnął mnie na szafę, która stała za mną. Z moich płuc uleciało przez usta powietrze.
– Nadal tak uważasz...?
A co było dalej...? To już zostaję w mojej fantazji.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz