Skok w dół i "spadam"

Pezet - Spadam

Raz pada deszcz, raz świeci słońce. To kolejny dzień bez słońca i nie zapowiada się na poprawę. Nie chodzi mi oczywiście o warunki atmosferyczne. Tylko o mój nastrój. A od tygodnia nie jest dobry. I chciałam go zmienić, już myślałam że mi to wyszło, lecz niestety nie mogłam znów normalnie zasnąć, znów czuję pustkę i cholerną samotność, której najbardziej się obawiałam.

R. obwinia mnie za to, że się nie staram w naszym związku, że mi nie zależy. Obwinia mnie o to, że się nie spotykamy, że nic mi się nie chcę. Zarzucił mi nawet to, że o nim nawet nie myślę, nie tęsknię, a jeśli już to robię, to nie robię niczego, żeby to zmienić. Ponad to, według niego, nie angażuję się w nasz związek.

Nie mam pojęcia czy to ma być jakaś kara za moją samolubność, czy też mściwość tego, kogo najbardziej mi teraz brakuję. Nie jestem już pewna, czy on czuję to samo co ja, bo kiedy ktoś z nas czuł się przygnębiony, wpływało to na drugą osobę. Teraz ta nić prawdopodobnie się przerwała. Gdzieś w środku mnie istnieje pewna nadzieja, że jednak tak nie jest.

Najbardziej zasmuciło mnie to, że nie zaprzeczałam ani nie próbowałam się bezmyślnie tłumaczyć. Nawet przyznałam mu rację. Czuję się winna i nadal będę się tak czuła, lecz on całą winę zwalił na mnie, bez odrobiny wahania, bez odrobiny zrozumienia, tak po prostu.  Nie miał żadnych zahamowań, wylewał na mnie swoje słowa, jakby oblewał mnie wrzątkiem. A chciałam się z nim zobaczyć i z nim porowmawiać w cztery oczy, nie chciałam niczego pisać, chciałam z nim porozmawiać normalnie i spojrzeć mu w oczy, przeprosić za swoje zachowanie i prosić go o to, aby we mnie nie wątpił. Ale teraz nawet nie jestem pewna czy chce się on ze mną zobaczyć, nie mam z nim kontaktu. Nie napiszę do niego pierwsza. Mam odrobinę swojej godności, która nie pozwala mi skamleć, jak zbity pies. Przyjmuję wszystko na swoje ramiona, lecz nie ukrywam w tym swojego żalu.

Jesteśmy ze sobą taki mały okres czasu, do licha, uczymy się na swoich błędach,  poprzez zdobywanie na własnej skórze doświadczenia, kształtujemy siebie nawzajem. Mamy różne charaktery, nie zawsze się rozumiemy, nie zawsze możemy na siebie liczyć, nie jesteśmy idealni, bo nikt nie jest, ale kurwa po to właśnie jesteśmy razem, żebyśmy mogli rozwiać masę wątpliwości i pozostawić to co liczy się dla nas najbardziej. W miłości się wybacza, nawet bez zbędnych słów.

Jestem osobą, która nie myśli. Nie miałam okazji przecież być w takim związku, jakim jestem teraz. Wiem, że nie zawsze robiłam dla niego wszystko co tylko w mojej mocy, wiem, że nie zabiegałam o niego codziennie, nie wymyślałam czegoś nowego, nie wysilałam się za bardzo. Wiem, że nie jestem w stosunku do niego fair. 

Ale wiem też, że kiedy opada bitewny pył następuję spokój. 

Teraz tej ciszy nienawidzę, i skręcam się na łożku, nie wiedząc co robić.

Nie ma Cię, gdy moje życie spada w dół i

Nie ma Cię, gdy wszystko łamie się na pól i

Nie ma Cię i nie wiem już gdzie jesteś, 

ale dobrze, że nie wiesz co umnie, bo pękło by Ci serce(...)