To nieco zabawne. Albo jest wspaniale, albo najgorzej. Nie ma niczego pomiędzy. I dlaczego to niby ma oznaczać coś złego? Właściwie przydałaby się stabilizacja między mną a R. ale kiedy to by się stało, nie bylibyśmy raczej już tacy sami. Z tego wspaniale możemy ewentualnie podbić poza skale, żeby było co najmniej zajebiście. Wtedy nie utracimy tego kim jesteśmy. Uda się nam? Ja wierzę, że tak, bo nic już nie jest takie samo, jak było wcześniej.
Prawda, że utraciłam moją pogodę ducha, ale dzisiaj ją odzyskałam. Znów jest dobrze! I chcę, żeby tak zostało jak najdłużej. W ogóle niech nie mija ten stan. Wówczas wszystko przyjdzie mi łatwo. Aż czuję ochotę do nauki (śmiech). No dobra nie przesadzajmy.
Do dziś myślałam, że moje oceny nie wyglądają zbyt dobrze. Ale wiecie co? Nie są najgorsze! Co prawda czeka mnie w tym tygodniu i następnym nieco nadrabiania, ale jest w porządku.
No i znów R. miał racje...
Wracając do niego - kocham nasze przepychanki, te bezsensowne lub całkiem poważne rozmowy, kocham to wieczorne odprowadzanie na przystanek, czy na dworzec, rozmowy z jego mamą i jego szaleństwo (to pozytywne!) w oczach...
Uczymy się od siebie - ja uczę się otwartości, skupienia, odrobiny szaleństwa, zaufania. R. uczy się bycie cierpliwym, wyrozumiałym i uczuciowym. I to jest według mnie piękne.
It's good.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz