Nie będę wylewała teraz swoich żalów. Nie będę myślała o tym, co tak naprawdę mnie boli. Nie mam zamiaru się usprawiedliwiać. Tak naprawdę to nawet nie mam ochoty już nawet próbować cokolwiek powiedzieć. Wszystko przez to, że mój umysł kłóci się z sercem, które nie pozwala odejść od swoich przekonań, natomiast rozum mówi, żebym wszystko popierdoliła.
Zdecydowanie te lata mi się dłużą przez to, że nie mogę doczekać się końca. Straciłam chęci na zabawę, mając w podświadomości "obowiązek" pójścia za schematem.
Załamują mi się ręce, ale idę z podniesionym czołem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz