To było piękne. Kiedy myślałam już, że mój dzień będzie niezbyt dobry i bez kolorów, dostałam od R. smsa, że jednak wróci się do szkoły, żeby tylko móc odprowadzić mnie na przystanek autobusowy, z którego odjeżdża moja Solaris'owa limuzyna do domu. I wszystko nabrało kolorów, bo mogłam go przytulić i poczuć jego bliskość, jego obecność i wsparcie. To on daję mi motywację do tego, aby się nie poddawać.
Powinnam teraz robić konstrukcję z fizyki, ale naszła mnie wizja mieszkania obok siebie. To by było wspaniałe. Gdybym tylko mieszkała obok niego, wszystko byłoby tak idealne, że chyba bym rozpłynęła się ze szczęścia. Nie żebym narzekała, ale tworząca się w mojej głowie wizja, że kiedy byłabym zła, albo smutna, czy po prostu zmęczona, szybko ubierałabym buty i leciała w jego stronę, żeby chociaż na pięć minut postać na ulicy i się przytulić.
A teraz siedzę w swoim pokoju, z zatkanym prawym uchem od samego rana (co jest wkurwiające w chuj), trzęsę się ze zimna i myślę o tym, że jak tylko wypiszą mi końcowe oceny w szkole (16 kwietnia kurwa!) nie będę do niej chodziła po tym dniu, tylko spotykała się ze znajomymi i z moim księciem z czerwonego piernika.
Czas wracać do pracy.
Miłego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz