Pozytywnie! Choć odkąd powiedzieliśmy sobie "do zobaczenia" gotuje się we mnie z tęsknoty. Ja po prostu nie wiem na jakiej zasadzie to działa. Nawet jak jestem na niego zła, nawet jak nie widzimy się tylko przez dobę, nawet jak widzieliśmy się jeszcze jakąś godzinę temu i wtedy kiedy stał jeszcze przy mnie, nim się pożegnaliśmy - cholernie tęsknię za nim! Może to wszystko przez to, że nie mieszkamy w tym samym mieście i nie możemy się zobaczyć za 10 minut pod klatką schodową, nie możemy sobie pozwolić na spędzanie ze sobą dłuższej chwili, jeśli muszę wrócić do domu. No zazwyczaj to bywa tak, że zostaje zmanipulowana przez innych i dlatego nie zostaję do późna u R. co nie ukrywam zaczyna mnie denerwować. Ale to już jestem ja - liczę się ze zdaniem mojej rodziny, a jak się z nim nie liczę to mam wyrzuty sumienia, choć tak naprawdę nie popełniam największych zbrodni, prócz tego, że wracam nieco później! (No kurwa!) Ale dobra, nie o tym miałam pisać...
Kino? Jeśli mam się gdziekolwiek wybrać to tylko z R. A jeśli chodzi o nasze zbieranie, to nie ma zmiłuj, zawsze musimy się gdzieś spóźnić. Jak nie do kina to na autobus (a potem na pociąg... a potem na busa...), ale to z drugiej strony jest słodkie, bo nigdy nie możemy się od siebie oderwać i dopilnować swojej punktualności...
I siedzę teraz z myślą o nim, bo bardzo go kocham i mam nadzieję, że dzisiejszej nocy mi się przyśni.
Aww... dobranoc!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz