A co ja mam ci powiedzieć, mój drogi?
Gdybym potrafiła, wyciągnęłabym z siebie od tak prawdę,
lecącą z prędkością światła, wylana wraz ze szczerością
z gorzkimi łzami.
A co ja mogłabym ci powiedzieć, mój drogi?
Że boli mnie w środku, że jestem tak kruchą osobą,
a całą moją złość trzymam pilnie w sobie,
bo nie potrafię się jej wyzbyć inaczej niż przez płacz?
Co chciałbyś usłyszeć, mój drogi?
Prawdę, że czuję się przytłoczona ciągłą gonitwą za szczęsciem,
które gdy tylko mnie dosięgnie, jakoś ze mne uchodzi,
bo nie potrafię go trzymać przy sobie?
Czy chcesz mnie słuchać?
Gdy znów się martwię o to co nie potrzeba,
bo żyję w stresie i nie chcę się rozpadnąć,
gdyż za bardzo mi na wszystkim zależy?
Czy znów chcesz ze mną milczeć?
Kiedy nie potrafię wyrzucić z siebie nic więcej,
prócz nie wiem, bo od zawsze wolałam nic nie mówić,
lecz tylko słuchać i zadawać pytania?
Co chcesz usłyszeć, kochanie?
Że to się już więcej nie powtórzy?
Mam udawać, że wszystko jest w porządku?
Mam udawać kimś kim nie jestem?
Nie wiem co mówię, nie wiem co robię,
bo w głowię prócz pustki, mam tylko Twoje imię.
Jestem z Tobą i dla Ciebie.
Zawsze byłam, zawsze będę.
Dlaczego Ty przestajesz być dla mnie...?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz