Plany jak zwykle idą w niepamięć i teraz zmieszałam już chyba wszystko. Swoje decyzje, plany, bla, bla, bla. I... będę chodziła do szkoły na kierunek usługi pocztowe i finansowe. Jako dzieci, z A. bawiłyśmy się w pocztę. Tłuczenie się pieczątkami było dla nas czymś zabawnym. Teraz mi nie jest do śmiechu. A zamiłowanie do załatwiania pocztowych spraw mi się nie uśmiecha. Po cholerę ja tam idę...? Gubię się. Czy ja wiem, czy to ciekawsze od BHP? Najbardziej ciekawym kierunkiem okazuję się, według mnie, florystyka, ale to nie dla mnie. I co mi teraz brzęczy w myślach...?
Jeśli nie spróbujesz, skąd możesz mieć taką pewność, że to nie dla ciebie? Dlaczego uważasz, że się nie nadajesz, skoro nawet nic nie zrobiłaś?
Nienawidzę siebie, za to, że kłucę się sama ze sobą. To chyba jakaś choroba. Powinnam się leczyć. Ale najpierw muszę pogodzić się z rzeczywistością i pozwolić sobie na wybory, które z pozoru wyglądają na godne pożałowania. Byleby nie stać w miejscu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz