To przypomniało mi tamten czas, w których moją najlepszą przyjaciółką była samotność. Wtedy, kiedy krztusiłam się swoimi łzami, a ciało paliło od wewnątrz. Dziś miałam podobnie leżąc na podłodzę, dusząc się. I chciałam przestać tak bardzo płakać, ale ta histaria nie ustępowała i moje ciało zapominało jak oddychać. Kiedy w końcu mi przeszło miałam ochotę coś rozpieprzyć targana przez złość i okropną gorycz. Wystarczyłby jebany jeden uścisk, żebym się uspokoiła. Moja siostra wiedziałaby co zrobić, jednak właśnie dzisiaj wyjechała. Tak bardzo jest mi przykro, z myślą, że byłam w stanie przyznać na głos samej sobie, że nienawidzę swojego ojca.
Do tej pory pieką mnie oczy i boli gardło.
A wydawało mi się, że nie pyskując i robiąc to o co poprosi, nie będę musiała znosić jego krzyków, gdy siostra wyjedzie na wakacje. Dzisiaj cały dzień sprzątałam, ugotowałam obiad, wychodziłam z psem na pole. Jednakże pokazując taki cholerny brak szacunku do mojej mamy, uświadomił mi tym samym że na szacunek z mojej strony nie zasługuję wcale. I tak, wybierając milczenie mój tata przegrał tą walkę, wyłączając mi prąd. Aż mi się chcę śmiać.
A może raczej płakać.
Najchętniej to bym gdzieś pojechała i się uchlała.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz