Moje światełko w tunelu przygasało, bo zamiast iść w jego stronę szłam w przeciwnym kierunku. I teraz kiedy czuję się coraz lepiej (a mówię o swoim samopoczuciu ze względu na to, iż znów zachorowałam na anginę, ALE nie faszeruję się antybiotykiem, bo nie chciało mi się czekać czterech godzin w kolejce do lekarza i po trzech dniach udręki w końcu czuję poprawę) odwróciłam się znów do tego światełka, choć nie do końca wiem skąd na to zaczerpnęłam siłę. Być może przez kuzynkę M., która jest wspaniała i okazała mi trochę uwagi. Zauważyła to, że pomimo tego, iż miałam gorączkę, dręczy mnie także depresja. Jej słowa dotarły do mnie dopiero teraz, kiedy zaczęłam grzebać po internecie w poszukiwaniu szkoły, która oferowałaby mi tytuł cukiernika. Tak. Cukiernika. I nie jestem do końca pewna czy to dobry wybór, bo właściwie to był pomysł moich rodziców. Ciągle mi mówili o tym, kiedy tylko zaczęłam mieć zamiłowania do pieczenia słodkości. I teraz, prawdopodobnie przez to, nie wiem czy chcę podjąć się tego zadania za względu na oczekiwania rodziców, czy chcę po prostu zrobić to dla siebie. Dlaczego podejmowanie decyzji, w moim przypadku jest takie trudne?! Bo sama je utrudniasz! - podpowiada mi rozum.
A jakie były słowa M.? Takie, że ja zasługuję na szczęście. I że każdy czasem łapie doła, ale najważniejsze jest to, żeby się odbić od dna. Teraz inaczej na to patrze. Chcę dąrzyć do swojego szczęścia. Tylko jeszcze nie wyszłam z tunelu.
Zdjęcie ze strony http://przepisy.magazyn-kuchnia.pl/przepisy/spis/159471350/babeczki+na+palonym+ma%C5%9Ble/p
Mój znajomy M. również dobrze mi powiedział: nie masz nic do stracenia. Popieram to. A jeśli to okażę się czymś dla mnie wprost stworzonym...? Będę wniebowzięta! Mam ochotę do walki. Czuję już w sobie energię! Jeśli tylko będę w stanie zapłacić za tą szkołe...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz