Wiszę...

Shake it out! Shake it out!

Zawiozłam papiery do szkoły, by pisać maturę z matematyki i poczułam się słabo, kiedy weszłam na jej teren. Miałam nadzieję, że nie będę musiała tam już wracać, ale jeszcze czeka mnie kolejna wizyta, by złożyć podpis. Jestem ciekawa, czy ktoś jeszcze złożył te cholerne papiery i czy ktoś jeszcze będzie pisać kolejny raz. Boję się. Bardzo się boję. Boże, a mogłam po prostu nie iść tam. Nie składać deklaracji, nie pisać. Po co mi ta matura, stres? Mało mam stresu teraz?! Lubię się chyba znęcać nad sobą. Ale na to pomaga karmienie rybek na blogu. Kilka kliknięć i już jakoś tak... lepiej.

God, I need another round, another round, another round, another 

I could feel it now. 

Cóż, niestety na to wygląda, że jeszcze się nieco pomęczę nad nauką matematyki. No i nauką postępowania w administracji i innych pierdół z nią związaną. I jeszcze te praktyki w urzędzie. Przynajmniej będę je miała w swojej wiosce i nie będę musiała siedzieć tam przez osiem godzin...

A w sobotę na ósmą do szkoły... do siedemnastej trzydzieści.  Cud, miód.

Are you the living ghost of what i need?
Are you giving me the best of me?
We, will see. 

Teraz mnie pociesza jedynie myśl o wspólnych rozmowach z nim. Nie sądziłam, że jeszcze będę w stanie z nim tak rozmawiać. W sumie to... wszystko inne mnie nie obchodzi. Co sobie pomyśli on, co pomyślą inni. Fuck it. Obecnie polubiłam te rozmowy, choć ta wczorajsza była najbardziej zaskakującą rozmową z owym osobnikiem... Nie wiem co o niej w ogóle myśleć. Usłyszałam słowa, które mnie zaskoczyły i czuję się naprawdę zmieszana. Plus... zawisnął na linii... usypiając! Powinnam być oburzona. A dla mnie było to coś miłego. Wiszenie na linii wcale nie jest takie złe. Jest wręcz magiczne. Nie wszyscy może to rozumieją, ale kiedyś na pewno byli świadkiem pewnych rzeczy, które uważają za magiczne i tylko one to rozumieją – wspólne patrzenie w gwiazdy może być tego przykładem, siedzenie na tym jedynym drzewie, jedzenie tylko brązowych m&m'sów, oglądanie co środy seriali, słuchanie tej jednej piosenki przed snem, wiecie, coś takiego... wspólnego i tylko tej dwójki. Takie magiczne chwile są piękne i właśnie takie chwile cenię sobie najbardziej. Dlatego to wiszenie na linii było miłym uczuciem. Zastanawiam się, czy wiecie co mam na myśli.

I felt I felt good. 

Repeat into my home – don't fight don't ever go!
I swear you'll never know!
You'll never know!