Dostałam w prezencie nie tylko materialne, wspaniałe rzeczy, ale także wspaniały filmik z jeszcze wspanialszymi życzeniami, które wzruszyły mnie do łez. Nie spodziewałam się czegoś takiego, że w moje dwudzieste pierwsze urodziny dostanę tyle ciepła, miłości i szczęścia. Nie mogę znaleźć na to słów. Powiem tylko tyle, że to zapominanie o moich urodzinach, które okazało się nieprawdą było katorgą, co zresztą można przeczytać nieco niżej.
W głębi siebie jednak nadal nie traciłam nadziei na to, że moi bliscy nie zapomnieli o tym. Hah, wszyscy mieli wyrzuty sumienia, że mnie tak trzymają w takim depresyjnym stanie. I dobrze. To było okrutne i wspaniałe zarazem. Nikomu nie polecam wątpić.
Wspaniałe uczucie, że ktoś jednak o mnie myśli. A filmik jest obłędny. Cudownie!
Dziękuję!
A nie mówiłam, że walentynki dla V. będą miłym dniem...?!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz