Potok myśli

Wariuję, myśląc o nim. To wyda się nienormalne, ale naprawdę przepełnia mnie wiele pozytywnych myśli (oczywiście to nie pierwszy raz).  Jakich...?  Wspólne spacery, nocne przejażdżki, wspólne plany na przyszłość... Chciałabym, żeby w końcu udało mi się znaleźć tego jedynego, który byłby ze mną na dobre i złe, który chciałby założyć ze mną rodzinę, który myślałby o przyszłości podobnej do mojej, który kochałby mnie na zabój i nigdy nie zostawił. Nie wiem dlaczego nagle moje myśli zaczęły biec w tą stronę.

Zatracam się w kolorowych myślach o ustatkowaniu się. Marzę sobie o perfekcyjnym życiu. No może nie koniecznie perfekcyjnym, ale za to szczęśliwym. Bo na ten moment zaczyna się robić coraz smutniej, choć nie dopuszczam do siebie złych myśli. Chodzi o problemy w domu. Nie wiem czy jest ktoś taki, co zrozumie mnie w tej sytuacji. Czuję się jak piąte koło u wozu. No dobra, ale mniejsza o to.

Drugiego marca zaczynam praktyki i właściwie nie mogę się doczekać. Bo chciałabym dać z siebie wszystko. Tak, chciałabym się czegoś nauczyć i robić to co do mnie należy. Nawet jeśli to miałoby oznaczać kserowanie papierów tubylców mojej wioski i parzenie kawy gminnym urzędasom. Oczywiście nic do nich nie mam (nasuwa mi się tutaj słowo: jeszcze...) i sądzę, że natrafiłam na sympatycznych ludzi, choć panie w dzienniku podawczym nie wyglądały na miłe. Czas pokażę.

Będę malować swój pokój, yey... Jest tyle rzeczy, które chciałabym kupić, ale nie mam na nie pieniędzy. Mam nadzieję, że po praktykach szybko zacznę pracować. A już siódmego znów zaczyna się szkoła. Szlag.