Pierwszy dzień odbębniony. I... Czuję się dobrze. No dobrze, jestem zmęczona, nie chcę mi się rano wstać, ale czuję się dobrze. Dzień w szkole był udany, pomimo tego, że wróciłam do domu o 18. Pośmiałam się za wszystkie te dni spędzone w domu i w końcu się z niego wyrwałam. Nie tak powinno to wyglądać, ale zawsze to jakiś plus. Lubię, jak mam coś zaplanowane i się tego trzymam.
Nie mogę przestać o nim myśleć. Otruł moje myśli. Śmieję się, że on zawsze potrafił znaleźć sposób na to, aby wrąbać się do mojej głowy ze swoim cudownym głosem. I nie wiem, czy robi to nieświadomie, podświadomie czy świadomie, ale jedno jest pewne, że go chcę. Tak jak dziecko pragnie dostać taką i taką zabawkę, tak ja chcę dostać jego. W całej okazałości. Nie chcę z nim rozmawiać przez telefon. Chcę rozmawiać z nim w cztery oczy. Do cholery, jak bardzo ciężko jest się z kimś widywać, kiedy jest się oddalonym od tej osoby o 50 kilometrów. Totalna paranoja.
Niebawem mam urodziny. Taka nowina. Nic nie znacząca. Kurwa.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz