To śmieszne, że oglądając serial o nastolatce Jennie Hamilton, przez którą mniej więcej założyłam tego bloga, podpowiedziała mi kilka rad odnośnie mojego nieciekawego życia, przez co jestem w stu procentach za to odpowiedzialna. Zrezygnowałam ze studiów, tylko dlatego, że moje plany legły w gruzach. Poddałam się i udawałam, że nic się nie dzieję. Tymczasem nigdy o tym z nikim nie rozmawiałam i nie podzieliłam się swoimi myślami oraz żalami. A moja samoocena spadała z każdym dniem i przez to nie miałam ochoty nawet podnieść się z łóżka. Próbowałam się wzmocnić wielką dawką optymizmu i szczęścia, które otrzymywałam, nawet w najdrobniejszej ilości, ale nadal czuję tą pustkę, jaką spowodowało brak jakichkolwiek planów na przyszłość.
To straszne, że nie potrafię wymyślić niczego twórczego, co chcę robić w przyszłości. To śmieszne, bo przecież wybierałam już kierunki studiów, na których chciałam się znaleźć. Teraz już nawet nie pamiętam co to było. Najwyraźniej nie było to dla mnie tym CZYMŚ, co chcę osiągnąć w życiu. Tak naprawdę nigdy nie miałam planu na siebie i żyłam marzeniami, że kiedyś napiszę książkę, polecę na Islandię, będę studiować i zdobędę wyższe wykształcenie, znajdę dobrą pracę, będę miała wspaniałego męża i założymy idealną rodzinę, wybudujemy dom, zestarzejemy się w miłości i będziemy patrzeć jak nasze wnuki będą rosnąć w oczach, za każdym razem powtarzając to, kiedy nasze dzieci przyjadą nas odwiedzić.
Bycie dwudziestojednoletnią dziewczyną zaczyna się katastrofalnie – urodziny przepłakałam, zaczynam ponownie martwić się przyszłością... Sssh....it. Oh! Oh! Dobrze, że złożyłam te papiery na maturę, bo prawdopodobnie bym się już poddała na starcie. Tylko nie wiem dlaczego, ale rozpiera mnie duma i widzę takie małe światełko w tunelu, że może jednak, że może to będzie to, że może pójdę na te studia, zaczynając znów coś dobrego robić ze swoim żywotem. Cholera. Obym miała w sobie na tyle odwagi, żeby sprzeciwić się samej sobie. Chodzi mi o to, że bardzo szybko negatywnie potrafię się nastawić na dobre pomysły. Wmawiam sobie, że to mi nie wyjdzie, że jestem beznadziejna, bla, bla... Do cholery, sama mam siebie dość z taką gadką. Rany! Może choruję na jakąś schizofrenię? D. nie byłby sam w tej kwestii. Zapewne się ucieszy z tej wiadomości. O ile znów się nie uchlał. Whatever... Jutro jadę do M. i mam zamiar się dobrze bawić. Może wieczorem zadzwonię do niego i powiem mu o parę słów za dużo.
Jutrzejsze Valentynki będą dla V. dobrym dniem. To będzie jej dzień, połączony z opijaniem swojej jedynki przy dwudziestce i tego, że jest najbardziej pojebaną osobą.
GOD BLESS V.!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz