Poczułam nagle przypływ emocji i chęć do podzielenia się linkiem do bloga.
Jest to prosty, bez żadnego wydziwiania blog, założony 13 lutego 2002 roku przez dwudziestoletniego chłopaka imieniem Piotrek. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że owy młody mężczyzna założył go po to, by pożegnać się ze swoim życiem. Co w tym wspaniałego, że ktoś żegna się z życiem...? Radzę najpierw przeczytać.
To zaledwie kilka postów. Kilka zdań ułożonych w jedną całość. A jednak jest w nich zawarte tyle emocji – strach, bezradność, żal, cierpienie, radość, miłość, przyjaźń, aż w końcu pogodzenie się z losem. Nie sposób jest opisać tego, co zwykłe słowa potrafią zdziałać. Potrafią dać siłę. Potrafią zmotywować. Pokazać jak wspaniałe jest życie i nakłonić do myślenia, do chwili refleksji.
W tym momencie, kiedy wylałam nieco łez, kiedy poznałam tą krótką historię tego człowieka, poczułam przypływ wdzięczności. Zaczęłam mu dziękować, za to, że tych kilka słów sprawiło, że zaczęłam zadawać sobie pytania, czy jeśli nadejdzie niespodziewanie kres moich dni, nie będę żałowała, że nie wykorzystałam swojego czasu jak najlepiej.
Chciałabym poznać historię Piotrka bliżej, lecz blog zastygł w miejscu. Nie mam jednak żadnych wątpliwości, że pozostanie w mojej pamięci przez długi czas, mimo, że go nigdy nie widziałam na oczy, nie miałam okazji go poznać, podobnie jak on, nie wiedzieliśmy zupełnie o swoim istnieniu. Jestem wzruszona.
Piotrek zmarł 1 marca 2002 roku w wieku dwudziestu lat. W swojej ostatniej wiadomości przepraszał ludzi za słowa, którymi się dzielił. Niepotrzebnie. Ja jestem mu wręcz wdzięczna za to.
Niby zwykła śmierć. Ludzie codziennie umierają. Śmierć zabierze kiedyś każdego z nas. To nic nadzwyczajnego. Ale jest w tym coś, co niektórzy uznają za piękne.
Nieskalane dobro napiętnowane bezradnością.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz