Nie jestem zła...

Nie jestem zła. Jestem rozczarowana. Zawiedziona. Sądziłam, że nigdy nie będę się tak czuć w moje urodziny, ale jednak... I naprawdę cieszę się z tych wszystkich życzeń co dostałam, ale w głębi serca czuję się zawiedziona, że nikt nie zadzwonił, nie złożył mi osobiście życzeń. Nawet rodzina.

Każdy, kto mnie w miarę dobrze zna, wie, że stawiam rodzinę na pierwszym miejscu. Dlatego to rozczarowanie tak bardzo boli. 

Rodzice zawsze nie mieli pamięci do dat. Ja też nie jestem w tym dobra, więc nie mam im tego za złe. Tylko, że najbardziej zabolało mnie to, że moja siostra nie złożyła mi nawet życzeń. Do końca dnia w głębi siebie miałam nadzieję, że wejdą do mojego pokoju i złożą mi chociaż życzenia. 

Nie było życzeń, tortu, dmuchania świeczek.

Przyjaciele mówili mi, bym w tym dniu nie pozwoliła na to, aby ogarnął mnie smutek i zła aura. Niestety to nie było możliwe. Moje dwudzieste pierwsze urodziny zakończyły się płaczem do poduszki i opuchniętymi oczami, następnego dnia.

Nadal mam cichą nadzieję, że ktoś zaraz wyskoczy z tortem, czy czymkolwiek i złoży mi życzenia, bo nie chcę mi się wierzyć, że tak po prostu zapomnieli. Nawet jeśli się tak stanie, to nie wiem, czy mi ten ponury nastrój przejdzie.

Wczorajszy dzień był koszmarny, choć próbowałam się trzymać i nie płakać. Ale wszyscy i wszystko pchali mi kłody pod nogi i nie mogłam opanować łez, które płynęły strumieniami. Na dodatek mam cholerny okres i wszystkie złe emocje spotęgowało właśnie to. Do tej pory czuję tą gulę w gardle, której nie mogę przełknąć. Staram się zachowywać normalnie, ale już po kilku słowach siostra zadała pytanie: dlaczego jesteś zła? Miałam ochotę odpowiedzieć: A jak myślisz? ale odpowiedziałam jej tylko, że nie jestem zła.

Zabawne, że rok temu dali mi w prezencie wyrzuty sumienia, że nie przyjechałam wcześniej do domu, a teraz nawet słowem się nie odezwali.

Nie jestem zła. Jestem rozczarowana.