Rodzinne wsparcie.

Umierałam ze szczęścia, kiedy moja rodzinka rozmawiała z D. Potem mnie oskarżył o to, że się z niego nabijałam. A ja byłam pijana i szczęśliwa, nie wstydząc się znajomości z nim i mojej rodziny. Dlatego to było dla mnie coś wesołego. Z drugiej strony tak raczej nie powinnam robić, bo to trochę nie fair w stosunku do niego, ale on również nie jest fair w stosunku do mnie. No może nie zawsze...

W każdym razie tańczenie z moim wujkiem, tatą, a potem z kuzynkami było najlepsze co mogłam zrobić. Na dodatek zostałam wyściskana przez mojego kuzyna A. co bardzo podniosło mnie na duchu. Biedny musiał nas zawozić do domu... Za co jestem mu wdzięczna, bo mogłam więcej czasu spędzić z osobami, które kocham.

Mimo, iż wczorajszego wieczoru zabrakło naszego rodzinnego grupowego przytulania w okręgu i okrzyku WSPARCIE! to i tak emanowało ono od każdego z nas. Brzmi to trochę jak terapia grupowa, ale właśnie na tym ta rzecz polega. A wzięło się to od momentu, kiedy po kilku kieliszkach zbiera się rodzince na wspominki i łzy. Wówczas kuzynka M. zebrała nas w kręgu i pierwsza powiedziała, że jesteśmy rodziną i się wspieramy. Każdy wtedy krzyknął : Wsparcie! i od tamtej pory, jak tylko się spotykamy zawsze robimy nasz rodzinny krąg, by wesprzeć się nawzajem. Na mnie to działa. Zawsze po tym czuję się znacznie lepiej.

Teraz męczę kaca, zastanawiam się nad spotkaniem z D. i wyobrażam sobie naszą przejażdżkę jego samochodem. Czyżbym za dużo sobie wyobrażała...? Cóż poradę. Taka właśnie jestem. I on to chyba lubi. Tak. Sam powiedział, że mnie lubi. O Boże, on to powiedział! Nie przesłyszałam się... Kiedy szukałam zasięgu w domu cioci powiedział mi, że mnie lubi. To bardzo... miłe uczucie. Rany, muszę się wyzbyć z siebie tego uczucia. Zachowuję się jak smarkula.
Bądź poważna, do cholery, dziewczyno! On tylko Cię lubi, idiotko, przestać się tak ekscytować!
Yeah... right...