Takie mam szczęście. Takie niedocenione w pełni, ponieważ aż trudno w to uwierzyć. I nadal nie wierzę. Po prostu boję się w to wierzyć, bo mam takie wrażenie, że kiedy będę mówić o tym coraz głośniej coś się zepsuje. Odbije się pustym echem i będę tego żałować. Ach ci mężczyźni! Nie wstyd im, że tak mieszają w głowach?!
Tak jak teraz jestem spragniona jakieś roboty, tak pragnę się ustatkować. Melanże? Wypady ze znajomymi? Mam lepsze piorytety. Myślę o dorosłym życiu. O przyszłości moich nienarodzonych jeszcze dzieci - Cezary, Anastazja, Luiza - to imiona, które damy swoim dzieciom. Imiona, które dziś wraz z Sz. wymyśliliśmy. Niezależnie od tego jak dalsze nasze losy się potoczą tak właśnie je nazwę. Chcę dać im ciepło rodziny i wspaniały dom. Chcę zostać dobrą matką przy boku wspaniałego męża. Tylko pytanie brzmi...
Kiedy?
Facet, który mąci w życiu to niezdecydowany osobnik, który sam nie wie czego chce od dziewczyny. Tak dobrze to znam. Złamią Ci serce, potem twierdzą, że to błąd, by znów to zrobić. A ty nadal chcesz dać szansę, bo miłość jest silniejsza. To chyba bardziej o mnie niż o Tobie.
OdpowiedzUsuńCo do planów na przyszłość. Pan jest piękny. Kiedy? Kiedy nadejdzie moment. Czasem sami go wybieramy, czasem czyni to za nas opaczność. Na pewno nadejdzie, jeśli jest Ci pisany. ;)
http://stoprocentsiebiexx.blogspot.com/