Czasami człowiek tak bardzo kocha drugiego człowieka, że wybaczenie najbardziej brutalnej krzywdy leży na pograniczu nienawiści. Och, ileż to słów można by było w tą wypowiedź włożyć. Ileż metafor, przykładów. Niestety to moja bardzo osobista sprawa i nie mam zamiaru pisać o tym właśnie tutaj. Dlatego też zadzwoniłam do D. by usłyszeć jego głos. Pomogło. Kiedy słuchałam co mówi, moje myśli się wyłączyły. Jakby jego głos mógł wymazać przykre słowa, przykre zdarzenia. Wtedy poczułam, że chciałabym znaleźć się przy jego boku. Och, jakże okropne są takie myśli, bo świadomość tego, że nie można czegoś dostać w tej chwili jest katorgą.
A było tak wspaniale.
Spotkałam się z M., moją kuzynką, bo N. coś wypadło i potem przyjechaliśmy do mnie i potem rozmawialiśmy sobie, pośmialiśmy się, a teraz czuję się tak, jakby ktoś przyjebał mi kamieniem w głowę. Phh... a nawet głazem. Miałam zamiar napisać coś więcej o tym wypadzie, bo bardzo mnie to cieszyło, ale teraz ciężko mi myśleć o czymkolwiek innym.
Moja recepta na trudne sytuację...?
On i muzyka.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz