"Paranoje we dwoje!"

Śmieci, śmieci. Wszędzie śmieci. Co się nie odwrócę, a już mi wyświetla kolejny śmieć. Wezmę tego Phejsbuka usunę w końcu i tyle będzie! 

Jakie zaćmienie? Co za zaćmienie?! Aaaa! Że Słońca zaćmienie.... Tylko szkoda, że kurwa niczego nie widziałam! Szansa jedna na milion! Kurwa, następne będzie za sto dwadzieścia lat. STO DWADZIEŚCIA LAT! A ja tego nie zobaczyłam! Bo na praktykach siedziałam w urzędzie i nie miałam przez co spojrzeć, żeby zobaczyć! Widziałam tylko blade światło na zewnątrz, a jak spojrzałam na Słońce to niczego nie mogłam dostrzec. Jestem zła z tego powodu! Bo chciałam to zobaczyć. Bardzo...

Internetowe zdjęcia nie pomogą ukoić mojego żalu, bo chciałam zobaczyć to na własne oczy. Czemu nie mogło to się stać jutro na przykład...? Los jest okrutny, świat biegnie w swoją stronę i w dupie ma to, czy ktoś go pragnie podziwiać, bo on musi sobie zrobić okrążenie wokół słoneczka. Tak został zaprogramowany. Szlag!

Ach, wiem, że powód mojej wściekłości wziął się nie z braku możliwości oglądania zaćmienia, ale z tego powodu, że nie spotkałam się dziś z D. I właściwie to nie chcę mi się nic pisać już na ten temat. Wyżyłam się nieco wyżej.

Bezczelność.

A tak w ogóle to tracę swój optymizm. Ja wiem, że nie powinnam tak mówić, bo coraz bardziej mnie to będzie zniechęcało, ale naprawdę czuję, jak powoli uchodzą ze mnie pozytywne emocje. Może najwyższy czas po prostu się porządnie wyspać...? Potrzebuję spotkania z D. Bardzo tego potrzebuję. Cóż... Nie pozostało mi nic innego, jak tylko czekać, aż w końcu coś do mnie napiszę, bo ja pierwsza nie będę pisać. Niech żyje strzelanie focha przez nieodzywanie się! Do diabła, powinni za coś takiego zamykać. 

Nie wiem dlaczego ludzie tak postępują. Dlaczego nie mówią otwarcie o tym co ich boli i czekają na drugiego człowieka, żeby pierwszy napisał? Fuck, właśnie pocisnęłam po części również i sobie. Tylko, że czasami naprawdę ludzie potrafią być dziwni i dla przykładu ustalają sobie swoją zasadę, że nigdy nie napiszą pierwsze, tylko czekają do usranej śmierci, aż w końcu ktoś się do niego odezwie. Ja nie czekam na to, żeby ktoś napisał pierwszy, o ile jego zachowanie nie odbiega od normy. Albo,  jeśli ciągle ja piszę do kogoś pierwsza, to zaczynam się zastanawiać nad tym, czy nie za bardzo się narzucam komuś i po prostu czekam. Co nie zmienia faktu, że teraz nie napiszę do D. bo jestem na niego zła. Nic nie znaczący (dla niego, bo o niczym nie wie) manifest, strzelanie niewytłumaczalnego focha i do widzenia. A kiedy spyta –  "O co ci chodzi?" – odpowiem – "domyśl się" i trzy kropki.  Paranoja, jak ludzie, nawet nie chcąc, biegną za schematem beznadziejności i idiotyzmu. Paranoja goni paranoję. 

Czas najwyższy opublikować te dyrdymały, żeby nie wymyślić coś jeszcze bardziej głupszego niż wszystko to, co powyżej. 

Boże, chroń V!

O, no i proszę. Napisał. W końcu. Oby miał dobry powód...