Nie chcę słyszeć nic, nie widzieć i nie czuć. Zatracić się na moment, na małą chwilę. Czuć tylko nic i niczym się nie cieszyć. Nie smucić, nie słyszeć, nie widzieć, nie mówić. To taka chwila, która przynosi ulgę, kiedy zamykam się w pokoju, nie chcąc widzieć tego, co sprawia mi kłopoty. I choć czuję to, czuję to w ciszy wspomnień, to proszę zostaw mnie na moment, bo ta chwila mnie niszczy, jeśli patrzę w tamtą stronę. Zostawia ślad na mojej duszy i ta rana nigdy się nie goi i choć wiem, że nie odwrócę czasu, będę cierpieć i wykrwawiać się powoli. Słabnę w głębi siebie, wiem, to nie powód do załamki, ale czuje się jak zamknięta w klatce na zaryglowane zamki. Jak w więzieniu myśli, swojej chorej wyobraźni, proszę nie martw się, to wszystko minie, mówię, ze mną będzie dobrze. Teraz błagam cię, chcę zostać sama, nic nie mówić, nie słyszeć, nie widzieć, nie czuć...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz