Chciałabym mieć przyjaciela. Takiego, który zna mnie na tyle dobrze, że wie na ile może sobie pozwolić, bym nie poczuła się urażona. Który wie co mnie denerwuje i co smuci, co lubię, a co kocham, co sprawia, że jestem szczęśliwa. Chciałabym by ten przyjaciel przez spojrzenie na moją twarz wyczuł mój nastrój. By wiedział, że coś mnie trapi, nawet jeśli o tym nie mówię. Chciałabym przyjaciela, który przysłowiowo na usłyszenie słów "zabiłam kogoś" odpowie "gdzie go zakopiemy?". Chcę przyjaciela, który przytuli nawet bez powodu, ale nie będzie oczekiwał ode mnie nic, co wiązało by się ze związkiem. Chcę przyjaciela, który będzie niczym jak brat.
Wierzę w przyjaźń męsko-damską, nawet jeśli między taką przyjaźnią zdarzają się jakieś bliższe kontakty.
Tyle na temat moich chorych wymagań. Jestem samotną osobą, dlatego czasem potrzebuję nieco ciepła, zwłaszcza od strony przeciwnej. Ciężko jednak mówić o takim cieple, kiedy nie ma się obok żadnej osoby, która by mi to zaoferowała. Nie chcę jednak się angażować za bardzo, nie mam ochoty na związki. Potrzebuję tylko trochę towarzystwa i międzyludzkiej relacji.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz